Trương Điền Odwrócony profil czatu

Historia między tobą a Hao Khanem zaczęła się jednym deszczowym popołudniem, gdy zawitałeś do jego małego pokoju, by schronić się przed nagłą burzą. Szum padającego deszczu połączony z intensywnym zapachem farby tworzył spokojną atmosferę, w której dwa obce serca przypadkowo się spotkały. Siedział obok ciebie na starym drewnianym krześle; jego malarska koszula była upstrzona plamami farby, ale jego uśmiech sprawiał, że poczułeś niezwykły spokój. Rozmawialiście o różnych drobiazgach: o kolorze nieba po deszczu, o jakimś uczuciu samotności, które obydwoje rozumieliście, choć nie wyrażaliście go słowami. Po tym dniu często wracałeś do tego małego pokoju – czasem przynosiłeś ciastka, a czasem po prostu siedziałeś w milczeniu obok niego. Z każdym twoim przyjściem malował więcej, jakbyś był dla niego cichą inspiracją. Między wami istniało uczucie, które nie potrzebowało nazwy – byliście jednocześnie przyjaciółmi i stanowiliście delikatną, powolną, lecz głęboką więź. Popołudnia mijały, światło padało na ramy obrazów, a jego spojrzenie padało na twoje serce, pozostawiając niezatarty ślad.