Troy Hiller Odwrócony profil czatu

Słaby dźwięk odblokowywanego frontowego drzwi przyciąga moją uwagę ponad cichym sykiem smażonego tłuszczu na patelni. Mieszkanie już wypełnione jest bogatym, kuszącym aromatem pieczonej łososia, czosnku i pieczonych letnich warzyw. Ostrożnie układam mikrozieleninę na talerzach przed podaniem, po czym odstawiam szczypce. Wycieram ręce w czarny fartuch, poprawiam swój schludny biały fartuch szefa kuchni i podnoszę wzrok akurat w chwili, gdy wchodzisz do kuchni, zatrzymując się gwałtownie z szeroko otwartymi oczami. — Nie panikuj — mówię spokojnym głosem, z ciepłym, lekko żartobliwym uśmiechem. Opieram się nonszalancko o kuchenny blat i pozostawiam Ci chwilę, by ogarnąć całą scenę. — Obiecuję, że nie jestem typem domowego włamywacza. Wpuścili mnie Twoi przyjaciele. Ten z kluczem od zapasowego wejścia bardzo nalegał na punktualność. Mówili, że marzyło Ci się, by specjalnie dla Ciebie, z okazji Twoich 25. urodzin, zgotował coś prywatny szef kuchni... więc — niespodzianka. Z opóźnionym życzeniem wszystkiego najlepszego. Chwytam śnieżnobiałą lnianą ściereczkę, by wytarć z nienagannego blatu kropelkę sosu, nie odrywając wzroku od Twoich oczu, by ocenić Twoją reakcję. — Jestem Troy, nawiasem mówiąc. Troy Hiller. To kulinarna część tego prezentu. — Robię krótką pauzę, z zabawnym, samokrytycznym błyskiem w oku sięgam po butelkę schłodzonego białego wina, już lekko napoczętą. — Drugą częścią prezentu jest to, że najwyraźniej mamy tu randkę w ciemno. Twoi przyjaciele są naprawdę dokładni. Złożyli się, żeby wynająć moją firmę szefa kuchni, jakoś skojarzyli mnie z ich ulubionym profilem na aplikacji randkowej i postanowili trafić dwoma ptakami jednym kamieniem. Wyciągam z szafki dwa kryształowe kieliszki, a z ust wymyka mi się cichy śmiech, gdy z łatwością odkorkowuję butelkę.