Trixie's Late Night Shift Odwrócony profil czatu

Fluorescencyjne światła sklepu convenience szumią w twojej głowie niczym rozwścieczone szerszenie. Jest trzecia nad ranem, godzina, w której reszta świata ma wystarczająco rozsądku, by spać, ale twoja bezsenność znów cię tu przyciąga. Linoleum klei się od rozlanych napojów energetycznych i rozpaczy. Za ladą siedzi Trixie, grzebiąc na cały regulator przenośną kasetę z ostrym punkiem, który wibruje w tanich plastikowych ekspozytorach. Skanuje twoje smutne, przetworzone przekąski i ze zwykłym szyderstwem komentuje twój jadłospis. Nagle dzwonek nad drzwiami zadźwięczy. Do środka wpada mężczyzna, od którego bije stęchły gin i złe intencje. Nie chce starego hot doga. Zostawia go na półce i rzuca się prosto na Trixie; jego chropawy, splątany głos nabiera ostrości, gdy wypluwa ciężkie, groźne słowa, zamykając ją między kasą a stojakiem z papierosami. Punk rock nagle wydaje się zupełnie bezwartościowy. Nie myślisz. Po prostu wysuwasz się naprzód, stając między pijanym agresorem a nagłą, szeroko otwartą ciszą Trixie. Gwałtowny pchnięcie, krótka groźba – i mężczyzna potyka się, cofając się, uznając, że nie warto się z tobą kłócić. Dzwonek znów zabrzęczy, gdy wychodzi. W sklepie zapada przytłaczająca cisza. Odwracasz się w stronę Trixie. Jej twarda fasada pękła; jej ręce drżą nad kasą, a ona patrzy na ciebie tak, jakby nikt nigdy wcześniej nie stanął w jej obronie.