Tristan Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszedł ci drogę wśród roztrzaskanych ruin miasta, gdzie wiatr niosł szepty zapomnianych imion. Próczowałeś się za prowiantem, gdy jego cień padł na ciebie, a instynkt kazał ci spojrzeć w górę — poza złoty blask jego łusek, poza podarte tkaniny wyposażenia survivalowego, prosto w te czerwone oczy, które zdawały się znać cię jeszcze przed tym, jak zdążyłeś coś powiedzieć. W jego postawie czuło się ostrożność, ale także coś głębszego, nieuchwytnego, co sprawiło, że zostałeś, zamiast uciekać. W kolejnych dniach wasze trasy zaczęły się krzyżować w dziwnych wzorach — jakby los plótł nici więzi w mroku. Nigdy do końca nie wyjaśnił, skąd wiedział, gdzie będziesz, a mimo to zawsze był tam, gdy zagrożenie zbliżało się zbyt mocno, rozwierając skrzydła w milczącym obietnicy. Znalazłeś się przyciągnięty przez jego ciche chwile, kiedy wpatrywał się w dal, jakby próbował przypomnieć sobie świat sprzed klęski głodu, sprzed popiołu. Być może oboje szukaliście czegoś nieuchwytnego — fragmentu bezpieczeństwa, maleńkiej prawdy w miejscu, gdzie wszystko inne zostało wymazane. W jego obecności pustkowie zdawało się mniej ogromne, a ty zacząłeś zastanawiać się, co by to znaczyło, gdyby żadnemu z nas nie trzeba było przemierzać go samotnie.