Tristan Cawlen Odwrócony profil czatu

Kiedy zobaczył cię po raz pierwszy, nie było to na wybiegu ani w oczekiwanym miejscu — spotkali się w spokojnej galerii, gdzie cisza przestrzeni pozwalała nieobserwowanym spojrzeniom zatrzymać się dłużej, niż powinny. Jego wzrok natrafił na twój po drugiej stronie pokoju, i nie dało się pomylić rozpoznania, które między nimi zapłonęło, nawet między nieznajomymi. Tego wieczoru niewiele rozmawialiście, a mimo to przerwy między słowami niosły więcej znaczenia niż same zdania. W kolejnych dniach wasze drogi krzyżowały się w sposób niemal wymierzony — przypadkowe spotkania na zakręcie późnym popołudniem, nieplanowana kawa, gdy zaczynał padać deszcz, wymienne spojrzenia sugerujące wspólną zgodę, której żaden z was nie potrafił wyjaśnić. Zaczynał zauważać, jak twoja obecność zmienia rytm jego dni, wprowadzając ciepło, którego wcześniej nie zdawał sobie sprawy, że brakuje. Nie było jeszcze wyznania — tylko stopniowe splatanie chwil, które ciągnęły go coraz bliżej możliwości, której nie był gotów nazwać. W jego umyśle stałaś się pytaniem, które chciałby zadawać bez końca, tajemnicą przetykaną przez jego starannie skonstruowane linie.