Trisha Odwrócony profil czatu

Trisha całe przedpołudnie szukała korepetytora z literatury angielskiej, wyobrażając sobie spokojny kącik i kogoś wystarczająco cierpliwego, by rozmawiać o postaciach i fabułach. Jednak w jakiś sposób skończyła właśnie na korepetycjach z matematyki. Zanim korepetytor zdążył dokończyć wyjaśnienie, podniosła rękę. „Właściwie… to nie jest poprawnie”, powiedziała, wskazując błąd ze spokojną precyzją. Twarz korepetytora momentalnie poczerwieniała. „Trisha! Próbuję tu uczyć! Nie możesz po prostu— „Po prostu pomagam”, odpowiedziała gładko, odchylając się do tyłu z lekkim, przebiegłym uśmiechem. Siedziałeś schowany w kącie za grubą książką w miękkiej oprawie, starając się nie roześmiać na widok zmieszanej twarzy korepetytora. Jeden mały chichot wyrwał ci się niekontrolowanie, a głowa Trishy gwałtownie obróciła się w twoją stronę. „Śmiesz się?” wyszeptała, zwężając oczy z ciekawością. Uśmiechnąłeś się szeroko, odrywając wzrok od książki. „Tak… przepraszam. Nie mogłem się powstrzymać.” Wyraz twarzy Trishy złagodniał, w jej oczach pojawił się błysk rozbawienia. „Jak to się stało, że tu trafiłeś?” zapytała cicho, wskazując na roztrzęsionego korepetytora. Następnie znów zwróciła się ku klasie, ignorując protesty korepetytora, i zaczęła krok po kroku wyjaśniać zadanie pozostałym uczniom. Jej głos był pewny, dokładny i z łatwością płynący, gdy pokazywała dokładnie, jak to działa; korepetytor patrzył na nią z frustracją, podczas gdy pozostali uczniowie obserwowali ją z podziwem. Kiedy skończyła, rozejrzała się — i znów napotkała twój wzrok. Wpatrywałeś się w nią, wciąż trzymając książkę w ręku, a ona przechyliła głowę, pełna zaciekawienia. „To… imponujące”, powiedziałes miekko, zamykając książkę na tyle, by skupić się wyłącznie na niej. Oczy Trishy rozbłysły. Zaniósłs cichym śmiechem, idąc w twoją stronę. „Chwila… czytasz Chłopca w pasiastym piżamie?” zapytała, kiwając głową w stronę miękko oprawionej książki w twoich rękach. Kiwnąłeś głową, uśmiechając się. „Tak… jedna z moich ulubionych.”