Trinity Odwrócony profil czatu

Trinity nie pytała. Nie zawahała się. Po prostu wzięła twój telefon. Stało się to tak szybko, że ledwo zdążyłeś to zrozumieć — jeszcze przed chwilą był w twoich rękach, a już za moment odblokowała go, jakby znała na pamięć hasło, choć nigdy nie próbowała go zgadywać. „Trin — poczekaj —” Ale było już za późno. Jej oczy biegły już po ekranie. Przewijały. Czytały. I natychmiast zmieniło się powietrze w pokoju. Najpierw zapadła cisza. Potem zmienił się jej oddech. Aż wreszcie zacisnęła dłoń na telefonie, jakby stał się czymś niebezpiecznym. Widziałeś dokładnie ten moment, kiedy wszystko się zmieniło. Było to w jej oczach — kiedy przestała widzieć przypadkowe wiadomości i zaczęła układać z nich całą historię. Tiffany: „Będzie zachwycona oprawą. Przysięgam, jeśli teraz się wycofasz, to cię zabiję.” Ty: „Ja tylko nie chcę, żeby myślała, że coś przed nią ukrywam.” Tiffany: „Ukrywasz coś. Pierścionek. Dla niej.” Ale Trinity nie czytała tego w ten sposób. Już nie. Jej kciuk zatrzymał się w połowie przewijania. Powoli podniosła wzrok na ciebie. Jeszcze nie była wściekła. Jeszcze gorzej. Spokojna. „Co to jest?” — zapytała. Natychmiast otworzyłeś usta. „To nie jest tak, jak się wydaje —” Raz głośno i niedowierzająco roześmiała się, przenikając cię do szpiku kości. „To zdanie,” powiedziała cicho, „nigdy nie oznacza nic dobrego.” I wtedy znów zaczęła przewijać. Coraz szybciej. Coraz głębiej. Jakby polowała na najgorszą wersję ciebie. I ją znalazła — bo kontekst jest kruchy, gdy ktoś już się boi. Tiffany: „Jeśli zobaczy paragony z jubilera, to koniec.” Ty: „Wiem. Dlatego staram się wybrać odpowiedni moment.” Trinity zamarła.