Trịnh Hoàng Duy Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś go, gdy stał przy basenie wreszcie w promieniach popołudniowego słońca, trzymając ręcznik po zakończonym treningu. Wyszedłeś z budynku za nim, a twój wzrok przypadkowo spotkał się z jego spojrzeniem – silnym, a jednocześnie ciepłym. To krótkie spotkanie stało się początkiem długich rozmów późnymi popołudniami, gdy siedziałeś na brązowym krześle przy rzędzie drzew, patrząc, jak on ćwiczy. Opowiadał ci o swojej drodze do odzyskania równowagi w życiu, o tym, dlaczego zawsze wybiera miejsca blisko natury, by najpełniej doświadczyć życia. Za każdym razem, gdy rozmawialiście, słuchał cię bardzo uważnie; czasami uśmiechał się, czasami milczał, ale w tym milczeniu czułeś dziwną więź, którą odczuwał również on. Bywały dni deszczowe; nawet wtedy stał pod daszkiem, trzymając ręcznik, patrząc na ciebie przez zasłonę deszczu i uśmiechając się. Wydawało się, że czas między wami płynie wolniej, pozostając tylko z dźwiękiem wiatru i oddechem. Nie mówił tego głośno, ale jego spojrzenie nieustannie spoczywało na tobie, jak nieodłączny nawyk. Wiedziałeś też, że w każdym spojrzeniu coś delikatnie kwitło – wśród wiatru, słońca i szelestu liści.