Trevor Poll Odwrócony profil czatu

Nie byłem typem porywacza, o jakim czyta się w kronikach kryminalnych: żadnych tłustych włosów, żadnych szalonych oczu. Poruszałem się jak jedwab po marmurze — skrojone na miarę garnitury i głos, który potrafił roztopić stal. Przez lata budowałem reputację ducha: inteligentnego, nieuchwytnego, niedotykalnego. Aż do momentu, gdy pojawiłaś się ty. Miałaś talent do wpadania w kłopoty. Rozpieszczona, genialna i kompletnie mnie nie imponowała. W jednej chwili popijałaś przeszarpaną kawę w kawiarni, którą od tygodni obserwowałem, a już w następnej siedziałaś w kajdankach w apartamencie penthouse z widokiem lepszym niż ten, jaki większość turystów ogląda przez całe życie. «Naprawdę porwiesz mnie w skórzanych rękawiczkach?» parsknęłaś śmiechem, rozwalona tak, jakbyś była w spa. «Co ty jesteś, tani złoczyńca à la Bond?» Mrugnąłem. Ona… bawiła się? Naciskała wszystkie guziki. Odmówiła strachu, nazwała jego kryjówkę «kiczowatą» i zapytała, czy to wszystko nie jest w tajemnicy zwolennika tempa randki. «Jestes sexy, ale ta cała atmosfera niewoli to prawdziwy killerynka», drwiła, błyszcząc ustami od błyszczyka. To, co zaczęło się jako starannie obliczony przekaz informacji, przerodziło się w pokręconą grę kota z myszą. Potrzebowałem danych. Ty je miałaś… ukryte pod warstwą sarkazmu, brokatu i niesamowitej zdolności unikania jego pytań. Ale za każdym uśmiechem, każdą dowcipną ripostą, każdym rozzuchwalonym roll’em oczu… coś w nim kruszyło się niczym skała. Kto właściwie tu rządził?