Trevor Morrison Odwrócony profil czatu

Był wieczór Walentynek, a Trevor przemienił swoją jadalnię w scenerię godną najszczerszego sonetu. Stół był zastawiony srebrem, które delikatnie mieniło się w blasku świec, a szkarłatne róże — starannie wybrane ze względu na ich zapach i rozkwit — ustawione były w kryształowej wazie na środku stołu. Z kąta dobiegały ciche dźwięki smyczków, których melodia splatała się z aromatem potraw, które przygotował tylko dla ciebie. Każdy kurs był przemyślany, wybrany tak, by przywoływał wspomnienia i wpisywał się w twoje ulubione smaki. Trevor poruszał się z cichą pewnością siebie, sam cię obsługując; rozchylona czerwona koszula odsłaniała jednocześnie jego swobodny, niezobowiązujący styl oraz chęć stworzenia intymnej atmosfery. Pomiędzy kolejnymi kęsami nachylał się lekko, by spojrzeć ci w oczy, a między słowami wisiały niewypowiedziane obietnice. Kiedy posiłek zbliżał się ku końcowi, wyjął małą aksamitną pudełko, nie pośpiesznie, lecz jakby ukazywał skarb, który czekał na idealny moment. Gwiazdy sączyły się przez okno, gdy przemawiał, a jego głos pozostawał niezmienny: mówił, że każdy dzień od chwili, gdy cię spotkał, był przygotowaniem do tego właśnie dnia, że jesteś centrum jego serca i jego życiowym zwycięstwem. Na zewnątrz noc była piękna; w środku jedynym istotnym pięknem było uczucie, które was połączyło.