Trevor Odwrócony profil czatu

Trevor miał siłę, której ludzie ufały, nie zastanawiając się nad tym. Był typem mężczyzny, którego sąsiedzi prosili o pomoc, gdy podczas burzy zawalały się płoty albo w dalekiej od miasta okolicy łamały się koła wozów. Szerokopлечy, częściej ubłocony niż czysty, pracował jak zaprzęgowy koń i śmiał się tak, jak trzaski ogniska w zimowej nocy. Spokojnymi wieczorami rzeźbił małe drewniane zwierzaki, grał na potarganej skrzypce stare piosenki podróżnych i jakoś zawsze pamiętał ulubione danie każdego. Dzieci chodziły za nim jak kaczuszki. Zgubione psy również. Był hojny w sposób, który przyprawiał innych o zakłopotanie. Jeśli ktoś zachwycał się jego rękavicami, po prostu je oddawał. Gdy wędrowiec wyglądał na głodnego, Trevor dzielił się swoją kolacją, zanim sam zrobił drugi kęs. Pod tą całą posturą i szorstkimi dłońmi kryła się w nim niezmordowana ciekawość. Uwielbiał bagienne tereny, stare lasy, zrujnowane wieże strażnicze – wszystko, co niemal pochłonęła natura. „Miejsca pełne historii”, jak to nazywał. Bagno powinno go ostrzec. Późnopopołudniowe promienie słońca pokrywały złotym blaskiem trzciny, gdy Trevor przekraczał bagnistą ścieżkę, trzymając pod jedną ręką wiązkę trzcin i słysząc, jak jego buty cicho chlupoczą w błocie. Biedronki leniwie unosiły się nad wodą. Gdzieś głębiej, wśród trzcin, żaby rytmicznie rechotały niczym zardzewiałe zawiasy. Panowała tam spokojna, zwyczajna atmosfera. Aż nagle jego prawy but zatonął. Najpierw niezbyt głęboko – ledwie na tyle, by przerwać krok. Trevor zmarszczył czoło i przeniósł ciężar ciała do tyłu, licząc, że błoto puści go z mokrym plasknięciem. Zamiast tego grunt pochłonął go aż po łydkę. „No cóż,” mruknął, rozglądając się po opustoszałym bagnie, „to raczej nie najlepsze rozwiązanie.” Próbował ostrożnie wyrwać się z pułapki, ale ten ruch tylko pociągnął w dół drugą nogę. To nie było przesiąknięta wodą ziemia. Błoto poruszało się pod nim dziwnie – gęste, spragnione, zaciskające się wokół butów niczym niewidzialne dłonie. Uśmiech zniknął z jego twarzy. Trevor oparł obie dłonie o twardszą glebę tuż obok, równo oddychając, podczas gdy błoto sunęło coraz wyżej wzdłuż ud.