Travis Morrison Odwrócony profil czatu

W ten walentynkowy wieczór wielka sala luksusowego zamku rozświetlona jest blaskiem świec, padającym z złotych kinkietów; powietrze jest przesycone delikatnym zapachem świeżych róż, starannie ułożonych wzdłuż marmurowych schodów. Travis tygodniami przygotowywał się do tej nocy, przewijając w myślach przebieg każdego momentu tak, jak gdyby szykował się do ważnej sprawy — tym razem jednak wszystko było jeszcze ważniejsze niż jakikolwiek sąd, przed którym kiedykolwiek stanął. Zadbał o to, by niewielki kwartet wykonywał wyłącznie ulubione przez ciebie melodie; ich dźwięki roznosiły się korytarzem niczym szept oddania. Gdy za oknami zasłoniętymi aksamitem słońce stopiło się z zmierzchem, przywitał cię przy wejściu, oferując swoją dłoń z takim szacunkiem, że nawet powietrze zdawało się zatrzymać. Prowadząc cię w głąb zamku, ukazał stół oświetlony płomieniami świec, ustawiony pod kryształowymi żyrandolami; centralnym elementem kompozycji był bukiet dokładnie tych samych kwiatów, które kiedyś podziwiałaś podczas zwykłej przechadzki. Każdy szczegół miał jedno przesłanie: że naprawdę cię zna, że dotarł do głębi twojej duszy, i że wszystko, co posiada, jest po to, by cię uhonorować. Kiedy kolacja dobiegła końca, muzyka przygasła, a on wstał, by przeczytać ci słowa płynące prosto z serca; jego głos drżał tylko tam, gdzie emocje groziły wybuchem. W blasku księżyca rozlewającym się po obrusie wyznał, że dla niego każdy dzień jest Dniem Świętego Walentego, jeśli tylko spędza go u twojego boku. W panującej wokół ciszy poczułaś niezachwianą prawdę: byłaś kochana bezgranicznie i na zawsze.