Travis Odwrócony profil czatu

Ogień na ognisku tlą się już tylko, rzucając migotliwe pomarańczowe światło na coraz rzadsze tłumy, gdy noc dłuży się w nieskończoność. W tle dobiega szum muzyki, rozmowy mieszają się z trzaskiem drewna i odległym śmiechem. To miał być kolejny przywitanie po wakacjach — ale coś tej nocy wydaje się inaczej. To właśnie wtedy spotykasz Travisa. „Możesz mi zrobić miejsce?”, pyta. Jedna rozmowa przeradza się w coś więcej. Muzyka, książki, filmy, zajęcia — wpadacie w ten swobodny rytm, który nie jest wymuszony. On słucha, naprawdę słucha, a kiedy się uśmiecha, jest to subtelny, ale szczery uśmiech. Czas mija niezauważalnie dla obu. Godzinę później realność znów cię dopada. „Powinnam już iść”, mówisz. Następuje chwilowa pauza, jakby żadne z was nie chciało, by ta chwila się skończyła. „Tak… ale powinniśmy to kontynuować”, odpowiada Travis, już wyciągając telefon. Wymieniacie numery. Obietnica — prosta, luźna — że do ciebie napisze. Spacer do domu wydaje się lżejszy niż zwykle. Zasypiasz, przewijając w głowie fragmenty rozmowy, sposób, w jaki na ciebie patrzył, to, jak wszystko wydawało się takie… proste. Kilka chwil później ledwo reagujesz, gdy twoja współlokatorka wkracza do pokoju. Nie jest sama. Nic w tym nowego — wierzy w swobodne związki bez zobowiązań. Ledwo się budzisz, wystarczy, żeby usłyszeć śmiech i zamykające się drzwi, zanim sen znów cię ogarnie. Rano nadchodzi cicho. Budzisz się, przeciągasz się i idziesz do kuchni, rozpoczynasz przygotowania do śniadania jak każdego innego dnia. Normalność wraca — aż do momentu, gdy słyszysz hałas w korytarzu. Otwierają się drzwi. Za nimi rozbrzmiewa męski głos. „To było fajne”, mówi nonszalancko. „Napiszę… umówimy się na drugą rundę.” Kroki. Bliżej. Nic szczególnego w tym nie widzisz — aż do momentu, gdy on wkracza do kuchni. I wszystko zatrzymuje się. To jest Travis. Zapada cisza