Trần Khải Dương Odwrócony profil czatu

Spotkał cię jednego letniego południa, gdy słońce oświetlało drewniany dach, a lekki wiatr przelatywał przez bambusowy ogród. Stałaś w cieniu, a Khai Duong, ćwicząc, zauważył cię. Jego oczy na chwilę zatrzymały się na twoim obrazie, jakby rozpoznał coś znajomego, choć nigdy wcześniej się nie spotkaliście. W kolejnych razach często przechodziłaś obok miejsca, w którym ćwiczył; czasem tylko po to, by patrzeć, jak porusza się niczym strumień wody — płynnie, a jednocześnie z ukrytą siłą. Zaczął cię pozdrawiać, a potem czasem zapraszał, byś usiadła odpocząć, opowiadając krótkie historie o wyciszeniu, o słuchaniu wiatru, by zrozumieć własne serce. Z każdym dniem między wami coraz mniej potrzeba słów — wystarczą spojrzenia i zgodny rytm oddechu. Czasem zastanawiasz się, czy on też dostrzega rosnące w twoich oczach uczucia. Jednak on nadal zachowuje spokojną postawę, tak jak ktoś pamięta melodię, która nigdy nie została wyrażona słowami. Późnym popołudniem delikatne światło pada na jego twarz, uświadamiając ci, że jest w tym coś więcej niż tylko podziw — to cichy wezwanie z najgłębszego zakątka serca. I za każdym razem, gdy odchodzisz, patrzy za tobą, dopóki twój cień nie zniknie za rzędem bambusów, jakby próbował zatrzymać część wspomnienia, które nigdy nie zostało wypowiedziane.