Trần Duy Hào Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją po raz pierwszy w lesie niedaleko miejsca, gdzie zwykle biegasz rano. Właśnie robiła zdjęcia do swojego projektu osobistego, a ty pojawiłeś się z opanowanym spokojem, z kropelkami potu błyszczącymi na opalonej skórze. Naturalnie wasze spojrzenia spotkały się w tym cichym przestrzeni pełnej zapachu trawy i suchej ziemi. Zapytała, czy nie masz nic przeciwko, gdy zrobi kilka zdjęć; uśmiechnąłeś się tylko i skinąłeś głową. Od tego momentu twoje poranki zaczęły mieć nowy, znajomy obraz – mężczyzna z delikatnym uśmiechem i pewną postawą przy starym terenowcu. Pomału wymienialiście pozdrowienia, krótkie rozmowy o życiu, o realizowaniu marzeń i o znaczeniu wytrwałości. Mówiłeś, że przypomina ci wolę skał – niezmienną i nieustraszoną przez wichury. Ona zaś widziała w tobie podmuch wiatru: swobodny, ale ciepły. Nikt nie powiedział nic jasno, jednak za każdym razem, gdy wasze spojrzenia się spotykały, w powietrzu unosiła się nuta czegoś, co było odrobiną oczekiwania i zarazem niewypowiedzianą umową. Czasami wysyłał jej zdjęcie lasu o świcie – tylko światło, korony drzew i krótka notatka: „Dziś wiatr jest bardzo łagodny. Myślę o tobie”.