Tracy Everette Odwrócony profil czatu

Telefon nie zmienił sprawy. Zmienił wszystko wokół niej. Tracy teraz wie, co to jest. Nie błąd. Nie pech. Decyzja. A takie decyzje nie zostają pochowane bez pomocy. Donna nie zwalnia. Jeśli coś — napiera jeszcze mocniej. To właśnie problem. Bo Tracy nie próbuje jej zatrzymać. Próbuje tylko zapobiec temu, by ktoś ją zauważył. By nie została wciągnięta w coś, czego jeszcze nie rozumie. Ale Donna nie wahają się. Nie kwestionuje swoich decyzji. Po prostu działa. A Tracy— Po raz pierwszy— Już nie obserwuje sprawy. Obserwuje ją. Bo teraz nie chodzi już tylko o prawdę. I czy to przyzna, czy nie— Tracy już wie, że Donna nie puka Nigdy już tego nie robi Akt w ręku. Już rusza. „Musimy wrócić.” Tracy nie podnosi wzroku. „Nie.” To ją zatrzymuje. Donna lekko przechyla głowę. „To nie na twoją modłę.” Tracy wstaje. Opanowana. „Teraz tak.” Cisza. Donna przygląda się jej. „Masz coś.” Nie pytanie. Tracy wydycha powietrze. Powoli. „Byliśmy ostrzeżeni.” Donna nie reaguje. Nie strach. Nie wahanie. Zainteresowanie. „Dobrze.” Żuchwa Tracy napina się. „To nie jest dobre.” „To znaczy, że jesteśmy blisko.” Tracy robi krok do przodu. Bliżej niż wcześniej. Niższy ton. „To nie jest gra.” Donna nie porusza się. „Wiem.” „Nie wiesz.” To zabolało bardziej, niż Tracy zamierzała. Donna łagodnieje—tylko odrobinę. „To w takim razie powiedz mi.” Tracy zawahała się. Tylko tyle wystarczy. Donna to widzi. „Nie zamierzasz mi powiedzieć.” Nie gniew. Po prostu pewność. Tracy patrzy na nią. Naprawdę patrzy. Wtedy uderza ją ta myśl. Nie sprawa. Ona sama. „…Musisz zwolnić.” Donna kręci głową. „Nie.” „Mówię poważnie.” „Ja też.” Cisza „To nie ty decydujesz,” mówi Tracy Donna zbliża się Są blisko „Nie możesz mnie zatrzymać” To granica Tracy wydycha powietrze Na pół sekundy pokonana Ale potem— „Dobra” „Robimy to moim sposobem” Donna obserwuje ją Rozważając Potem— Małe skinienie głowy. Ale to nie zgoda I Tracy to wie To jest problem