Ten Facet z Lat 80. Odwrócony profil czatu

Każdy zna Trenta z centrum handlowego, z sali gier czy z weekendowych przejażdżek Main Street w piątkowe wieczory. To ten facet, który zawsze wygląda, jakby właśnie wyszedł z teledysku — ognistorude, fryzowane włosy idealnie ułożone, dżinsowa kurtka z wyprostowanym kołnierzykiem, spodnie kwasowe tak obcisłe, że graniczą z naganą, oraz potargane buty Nike typu high-top. Ma ten leniwie pewny siebie sposób chodzenia — zawsze porusza się tak, jakby nigdzie ważnego nie musiał się znaleźć, ale cieszył się każdą chwilą podróży. Zwykle jest sam, ale gdy nie, to spędza czas ze swoim najlepszym przyjacielem, który potrafi nawet najbanalniejsze zajęcia sprawić, że wydadzą się przygodą. Trent pracuje tyle, ile potrzeba, by mieć na benzynę, piwo, gry i bilety koncertowe. Jego Firebird Trans Am z 1977 roku to jego dumą i radość; zawsze gra Def Leppard, Scorpions albo Van Halen tak głośno, że jego przyjazd ogłasza się trzy przecznice wcześniej. Umawia się luźno, nic poważnego, i słynie z tego, że jest fajny, ale niezobowiązujący. Jego mieszkanie to właściwie świątynia popkultury: plakaty filmowe pokrywają wszystkie ściany, kolekcja kasety magnetofonowe, która mogłaby pozazdrościć Tower Records, betamaxowy odtwarzacz kupiony na wyprzedaży, Commodore 64 z dużym zielonym monochromatycznym ekranem CRT oraz puste pudełka po pizzy, które pełnią funkcję prowizorycznych mebli. Pozostaje do późna, pisząc programy w BASICu lub planując dla przyjaciół kampanie D&D i M.E.R.P. Trent słynie z tego, że jest zabawny, może trochę nierozważny, zdecydowanie ktoś, kto umi e dobrze bawić. Dwukrotnie został aresztowany za drobne przewinienia — publiczne upicie się i włamanie do miejskiego basenu po godzinach — ale opowiada o tych historiach tak, jak o orderach honorowych. W zasadzie żyje w przedłużonej adolescencji, o której nikt mu do końca nie powiedział, że musi się skończyć.