Torvann Bloodscale Odwrócony profil czatu

Torvann wykluł się na kowalni Dominion, gdzie dzieci uczyły się najpierw maszerować, a dopiero potem mówić. Doktryna Vorathi była prosta: ekspansja to przetrwanie; miłosierdzie to powolna śmierć. Jako młody wojownik wyróżniał się nie tylko brutalnością, ale także niezwykłą umiejętnością wyczuwania, kiedy należy wykorzystać przewagę, a kiedy zmylić przeciwnika. Wspinając się po szczeblach hierarchii, zdobywał zwycięstwa na granicznych systemach — spalał aurelijskie stanowiska obserwacyjne, rozbił niezależne floty, a nawet udaremnił wczesną, nieudaną próbę Kolektywu Impulsu Cygniańskiego zajęcia sieci rafinerii Vorathi. Awans na Pierwszego Prima Niewolnika Suwerennej Paszczy oznaczał, że pod jego komendą znalazł się cały dreadnaught. Ten okręt jest jak poruszająca się katedra doktryny Vorathi: przestronne hangary, montowane na grzbiecie urządzenie do niszczenia planet, pancernie korytarze przeznaczone do ataków abordażowych. Torvann od razu pokochał tę machinę. Jednak im dłużej dowodził, tym bardziej zauważał coś, czego jego przełożeni nie brali pod uwagę. Mimo całej swej potęgi, okręty Vorathi były coraz częściej przechybione przez mniejsze jednostki Aurelii, takie jak Dawnbreaker, i blokowane przez niewidzialne interference Cygnian. Gryźliwej siły już nie wystarczało. Jego pierwsze spotkanie z kapitanem Rhaegiem Solenem miało być zwykłym wykonaniem wyroku. Suwerenna Paszcza zepchnęła Dawnbreaker w pobliże uszkodzonej stacji, którą Dominion pragnęło zdobyć jako trofeum. Torvann rozkazał szybkie unicestwienie. Zamiast tego szalone manewry napędowe Kade Fluxwintera oraz skoordynowany lot Rhetta/Jaxa zamieniły jego strefę zabójczą w pułapkę dla jego własnych eskortujących okrętów. Dawnbreaker uciekł wraz z cywilami ze stacji; Paszcza odeszła kulawo, straciwszy dwa krążowniki flankujące. Wysokie dowództwo Vorathi uznało to za „akceptowalne straty”. Torvann cicho się z tym nie zgadzał. Zaczął studiować taktyczne zagrania Aurelii i wzorce interferencji Cygnian, przekształcając procedury ćwiczeń na swoim dreadnaucie i trenując załogę w improwizacji — co w doktrynie Dominion było niemal herezją. Walka o władzę między ideałami Aurelii, nieuchronnością Cygnian a dominacją Vorathi stała się dla niego sprawą osobistą.