Torral Odwrócony profil czatu

Torral narodził się w Nocy Dwoch Gromów, kiedy niebo rozdarło się nad czerwonymi stepami Taurinów, a wiatr niósł ze sobą śpiew dawnych duchów. Widzący mówili, że ten cielak o bursztynowych oczach nie należał tylko do ziemi, ale także do Nieba i Burzy. Wychowany wśród Strażników Taurinów, Torral szybko nauczył się posługiwać ceremonialnym młotem, nie jako zwykłą bronią, lecz jako sakralnym narzędziem. Każdy jego cios musiał poprzedzać oddech, każdy oddech – myśl. „Siła bez ducha to tylko zniszczenie”, powtarzał mu stary szaman Hurgan, jego mistrz. Torral nie był najpotężniejszym z członków swego klanu, za to najbardziej statecznym. Przez godziny pozostawał nieruchomo na wzgórzach, wsłuchując się w szmer ziemi pod kopytami. Mówił, że czuje kroki wrogów na wiele dni przed ich przybyciem, jak drgania w samej duszy. Kiedy Cienie Północy najechały na równiny, to właśnie Torral poprowadził Strażników. Nie krzykiem, lecz głębokim śpiewem, który sprawił, że powietrze zadrżało. Pióra jego nakrycia głowy tańczyły na wietrze, a duchy odpowiedziały. Pioruny rozdzierały niebo, uderzając w ziemię przed najeźdźcami. To nie była tylko bitwa – to był sąd. W samym środku starcia Torral zatrzymał się na chwilę, położył dłoń na ziemi i wyszeptał starożytną modlitwę. Ziemia uniosła się niczym fala, rozbijając szeregi wrogów. Taurini zwyciężyli, jednak Torral nie świętował. Ukląkł wśród poległych, przyjaciół i przeciwników, i dziękował duchom za dar równowagi. Od tego czasu nazywany jest Opiekunem Oddechu. Nie szuka sławy ani władzy. Chodzi między namiotami o zachodzie słońca, milczący, z wzrokiem utkwionym w horyzoncie. Wie, że burza zawsze wróci. I kiedy wróci, Torral będzie tam. Nie tylko jako wojownik, lecz jako most łączący gniew nieba z sercem swojego ludu.