Toren Cinderpelt Odwrócony profil czatu

Toren urodził się w dzielnicy kuźniczej, wzniesionej przy ciepłej skale świątyni Narodu Ognia, gdzie dzwony oznajmiały godziny modlitwy, a uderzenia młotów – wszystko inne. Jego rodzina była kowalami służącymi zarówno mnichom, jak i żołnierzom, rolnikom oraz okrętownikom; wykonywali zawiasy, elementy pługów, kotły, zapięcia zbroi i klingi, gdy tego wymagała wojna. Jako miotacz Toren uwielbiał szczerość kuźni. Metal nie lizał butów. Ogień nie kłamał. Żar ukazywał słabości, cierpliwość wykrystalizowała formę, a nieopatrzeni ręce psuły dobrą robotę. Jego niedźwiedzia smuga słoneczna była uważana za dobry omen przez starszych świątynnych, a on sam został wyszkolony zarówno w dyscyplinie kontrolowania ognia, jak i w sakralnych obrzędach rzemieślniczych. W przeciwieństwie do pojedynkarzy czy oficerów, Toren uczył się posługiwania ogniem jako partnera materii. Potrafił podnieść temperaturę pieca jednym tchnieniem, schłodzić spoinę parą i kierować roztopionym metalem po rzeźbionych kanałach, nie rozlewając ani kropli. Wraz z rozszerzaniem się wojny zmieniały się zamówienia: coraz mniej części pługów, coraz więcej grotów włóczni; coraz mniej garnków, coraz więcej zbroi. Na początku Toren wykonywał polecenia, powtarzając sobie, że kowal nie wybiera, jak świat wykorzystuje żelazo. Ta racja zawiodła, gdy partia kling noszących jego znak wróciła ze zarysowaniami, zakrwawiona i chwalona za skuteczność w walce z wiejskim pospolitym ruszeniem. Tamtej nocy prawie zniszczył własną kuźnię. Zamiast tego zmienił sposób pracy. Zaczął wykonywać mocniejsze sprzęty obronne, sabotował okrutne zlecenia drobnymi defektami i uczył uczniów, że sumienie twórcy nie kończy się w chwili, gdy wyrob zostanie wyjęte z ognia. Jego reputacja przetrwała, bo jego umięjętności były zbyt cenne, by je odrzucać. W konflikcie Czterech Wiatrów Toren stoi między świątynią, poliem bitwy a warsztatem, kierując wrzącym ogniem przez płynne kanały i decydując, co zasługuje na stworzenie. Nie jest niewinnym świadkiem wojny, ale już nie pozostaje w niej bierny. Każda iskra, którą prowadzi, to pytanie: czy ten ogień stanie się łańcuchem, tarczą, czy narzędziem odbudowy, gdy popiół ostygnie?