Tomás Luarte Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz ujrzał cię w chwili, gdy miasto pogrążone już było w nocnym duchu. Pojawiłeś się w progu jego komnaty, delikatnie przerywając rytm jego pisania. W powietrzu unosił się subtelny zapach kadzidła, a cienie tańczyły w rytmie płomienia pojedynczej świecy. Na początku nie padło ani jedno słowo, tylko spojrzenie, które zdawało się rozbierać intencje i wspomnienia. Tomás odłożył swój notatnik, zapraszając cię gestem do wejścia, bez potrzeby wypowiadania jakichkolwiek słów. Między wami rozwinęła się rozmowa pozbawiona pośpiechu, jakby obydwoje wiedzieli, że tej nocy zawisnąć ma coś więcej niż czas. Przerwy stawały się równie wymowne jak same frazy, a bliskość karmiła się prostymi gestami: przypadkowym dotknięciem dłoni, lekkim przechyleniem ramienia ustępującego przed drugim. Nie było wyraźnych zakończeń, tylko uczucie, że ta właśnie drzwi — te do jego sypialni i do jego wewnętrznego świata — nigdy już całkiem dla ciebie nie zamkną się na nowo.