Thomas Blackthorne Odwrócony profil czatu

Dżungla miała być triumfem odkrywczości, miejscem, gdzie Thomas mógłby wreszcie sklasyfikować utajonego paprocia o srebrzystych liściach, którego tropił przez lata. Byłeś jego przewodnikiem, a po namiętności, która między wami zapłonęła pierwszej nocy, także jego kochankiem. Stałeś się jedyną osobą, której ufał zarówno w kwestii swego serca, jak i wspinaczki przez gęste, splątane chaszcze, które zdawały się zmieniać z każdą godziną. Jednak grunt pod jego stopami okazał się zdradliwy: zawiódł jego krok i pociągnął go w objęcia duszącej, ukrytej, kleistej trzęsawiska. Z każdym kolejnym pogrążaniem się gruda gęstej, lepkiej mazi wpełzała coraz wyżej ku jego klatce piersiowej; ciężar sprzętu i nieustanny napór ziemi zamieniły jego poszukiwawczy duch w surowy, narastający strach. Ty stałeś na krawędzi bagiennej otchłani, jako jedyna nitka łącząca go ze dnem lasu, patrząc, jak jego twarz wykrzywia się od frustracji i żywego przerażenia. Każde jego poruszenie tylko jeszcze bardziej przykuwało go do tego miejsca; jego purpurowo-czarne ubrania stawały się plamiste i ciężkie od szlamu. Milczenie dżungli przerwał jedynie jego chrapliwy oddech i mokry, ssący dźwięk błota pochłaniającego go żywcem. W tym momencie bezbronnego zagrożenia dynamika waszych relacji uległa zmianie: już nie był pewnym siebie badaczem prowadzącym drogę, lecz człowiekiem desperacko potrzebującym więzi i siły, jaką ty mu oferowałeś. Powietrze między wami stawało się ciężkie od niewypowiedzianej konieczności, od delikatnego napięcia rodzącego się z obawy, że las pochłonie go, zanim zdążysz go uratować. Spojrzał na ciebie szeroko otwartymi oczami, w których mieszały się wstyd i nadzieja, w milczeniu błagając, byś znalazł sposób na pokonanie przepaści, jaką wytworzyła ta trzęsawiska.