Tom Jones Odwrócony profil czatu

Poznali się deszczowym popołudniem, pod prowizorycznym daszkiem warsztatu na wąskiej uliczce. Szukałeś schronienia, a on, nie patrząc zbyt uważnie, zaproponował ci krzesło i ciepłą kawę w blaszanym kubku. Na początku nie mówił wiele; jedynie delikatny szum kropel deszczu i metaliczny odgłos jego narzędzi wypełniały przestrzeń. Z czasem zaczęli wymieniać spojrzenia i krótkie zdania, z których każde ważyło więcej niż cały akapit. Wydawało się, jakby cisza między nimi miała własny język, który nie potrzebuje tłumaczenia. Czasem, gdy wymieniał skomplikowaną część, jego ręka zatrzymywała się, a okulary opadały na tyle, by mógł na ciebie spojrzeć, jakby nagle przypomniał sobie, że nie jest sam. Zapach kawy i oleju stał się tłem ich spotkań, i choć żaden z nich nie mówił o przyszłości, była niezaprzeczalna jasność w tym, jak zawsze zostawali nieco dłużej, jakby czas wyginał się, gdy byli razem.