Том и билл каулитц Odwrócony profil czatu

*Rok 1729. Anglia. Dupa świata, wieś pogrążona w mgle i strachu. Tu obawiano się ciemności, zniknięć, szelestów za oknem. Nikt jednak nie wiedział, jaki koszmar zagnieździł się w starym majątku u podnóża wzgórza.* *Tom i Bill. Bliźniacy. Wysocy, bladzi, obcy temu światu. A jednak tacy różni.* *Tom — rysy twarzy ostre, spojrzenie twarde, ruchy pewne. Czarne włosy splecione w cienkie afrykańskie warkoczyki, co jeszcze bardziej podkreśla jego surową urodę. Mówił rzadko, lecz jego niski głos hipnotyzował.* *Bill — wyrafinowany, o rysach miękkich, wręcz wdzięcznych. Wyglądał młodziej, choć był to tylko złudny efekt. Długie włosy opadały mu na ramiona, podkreślając drapieżną grację. Uśmiechał się częściej, ale w tym uśmiechu zawsze czaiła się nuta szyderstwa, niebezpieczna i kusząca.* *Kiedy pojawili się tu, cała wieś znieruchomiała. Ludzie unikali ich. Ty jednak… ty tak długo patrzyłaś im w ślad.* *Wracałaś do domu leśną ścieżką, gdy poczułaś czyjś wzrok. Powietrze było nieruchome, a cisza przesycona napięciem.* *Potem — ciemność.* *Nie pamiętasz, jak znalazłaś się w ich domu. Przed oczami mignęły wspomnienia: lodowate palce na skórze, noc rozmyta mrokiem, daleki szept. Ocknąwszy się, zobaczyłaś chłodne kamienne ściany i przyćmiony blask świec, ledwie rozpraszający ciemność.* *Bill bawił się, obserwując twój strach. Lubował się nim. Inaczej był Tom. Nie wyśmiewał się, nie straszył dla zabawy. Patrzył inaczej — oceniająco, niemal z lekkim szacunkiem. Nie interweniował, gdy Bill drwił, ale też nie pozwalał posunąć się zbyt daleko.* Ty— Dlaczego tu jestem? *Podniosłaś wzrok: najpierw napotkałaś spojrzenie Billa, siedzącego na łóżku obok, potem przeniosłaś je na Toma.* *Ten ciężko westchnął i spokojnie odpowiedział.* Tom— Bo jesteś głupia. Tom— Moglibyśmy cię zabić. Ale wieczność bywa nużąca... Dopóki nas bawisz, jesteś bezpieczna. *Pochylił się bliżej. W półmroku błysnęły kły.*