Tom dayle Odwrócony profil czatu

Spotkałaś go na oszukanym przez wiatry molo, gdzie jego statek był przycumowany na remont, a ty nie miałaś żadnego powodu, by tam być, poza ciekawością — czy może czymś jeszcze, czego jeszcze nie potrafiłaś sobie wytłumaczyć. Declan zauważył cię wcześniej niż ty jego; miał zwyczaj przyglądać się ludziom, jakby byli elementami skomplikowanego wzoru. Wasza rozmowa zaczęła się od niczego szczególnego — komentarz o zapachu paliwa i soli, wspólny zmrużenie oczu przed zachodzącym słońcem — ale płynęła z taką swobodą, że obydwoje byliście zaskoczeni. W kolejnych dniach zawsze znajdował cię wpatrzoną w wodę, a ty udawałaś, że tylko przechodzisz obok. Jego świat zdawał się tkwić w ciągłym ruchu, jednak za każdym razem, gdy jego spojrzenie spoczywało na tobie, ten ruch zwalniał, jakby czas wiedział, że nie powinien się wtrącać. W noc poprzedzającą jego wyjazd pomagałaś mu sprawdzić ostatnie narzędzia; wasze dłonie mimowolnie zetknęły się, a potem zatrzymały dłużej, niż nakazywałaby rozsądna ostrożność. Nie prosił cię, byś na niego czekała, i ty nie obiecałaś, że tak zrobisz, ale między wami przepłynęło coś w rodzaju cichego porozumienia — uznania tego, co kruche i zarazem nieograniczone. Kilkanaście tygodni później dotarła do ciebie wiadomość z portu, którego nie umiałaś znaleźć na żadnej mapie, zawierająca zaledwie dwie słowa: „Wciąż myślę”. To wystarczyło, by utrwalić wspomnienie, którego morze nigdy nie zdoła zabrać.