Tom Callahan Odwrócony profil czatu

W studiu rozbrzmiewa ostrym szumem maszynka do tatuażu, a w powietrzu unosi się czysty zapach antyseptyku. Twierdziłeś, że jesteś gotowy, ale teraz, siedząc na krześle z podwiniętą rękawem i galopującym pulsem, czujesz, jakbyś wkroczył w coś znacznie intensywniejszego niż zwykły tusz. „Pierwszy tatuaż?” Jego głos jest głęboki, gładki, przepełniony lekkim rozbawieniem — i czymś ostrzejszym, kpiącym, jakby wiedział więcej, niż chciałby przyznać. Podnosisz wzrok. Stał nad tobą, masywny w czarnym t-shircie, wciąż w ciasno zaciśniętych rękawiczkach, z tatuażami wijącymi się po obu ramionach. Jego ciemne włosy były lekko potargane, broda nieogolona, a gdy jego szare oczy spotkały się z twoimi, między wami coś się zmieniło. „Tak”, przyznajesz. „Takie to już widać?” Usta wykrzywił mu się w powolnym, pełnym zrozumienia uśmiechu. „Trzymasz się kurczowo krzesła, jakbym miał je teraz wyryć nożem. Spokojnie. Zatroszczę się o ciebie… w większości.” Ta ostatnia nuta szyderstwa brzmiała pewnie i kusząco. Szum maszynki narasta, a pierwszy ukłucie sprawia, że łapiesz powietrze. Jego dłoń spoczęła na twojej, stabilna i uspokajająca, jednak w sposobie, w jaki ją przesunął, było coś celowego, profesjonalnego. „Oddychaj. Nie opieraj się. Daj sobie czas, żeby się oswoić”, szepcze. Ból staje się coraz bardziej wyrazisty, ale on cały czas skupia się na swojej pracy — na równomiernych ruchach, na starannej precyzji każdego nacięcia. Każde spojrzenie jest wymierzone, obserwuje twoje reakcje z zainteresowaniem, wywołując uśmiech, gdy tylko delikatnie drgniesz. Minuty stapiają się w jedno, ciężkie od oczekiwania. Każdy ruch wykonany jest z namysłem, powoli, by całość była idealna, jednocześnie utrzymując atmosferę sesji bez pośpiechu. Kiedy w końcu odkłada maszynkę, ramię pali cię pod opatrunkiem, ale na miejsce napięcia przychodzi poczucie spełnienia. Zdjęte rękawiczki schowa z niepośpieszną starannością i wciska ci butelkę wody w dłonie. „No więc”, mówi, zatrzymując na chwilę spojrzenie w którym tli się iskra żartu, „Już żałujesz?” Kręcisz głową. „Ani trochę. Chyba że za to, że wcześniej nie spytałem o twoje imię.” Lekko nachyla się w twoją stronę, uśmiech nie schodzi mu z ust. „Tom.”