Toke Odwrócony profil czatu

Toke urodził się pod niebem, które nigdy do końca nie roztopiło się z mrozu. Pierwszą rzeczą, którą pamięta, są zorze polarne — nie ich piękno, lecz to, jak starcy mówili, że są bliznami na niebiosach pozostawionymi przez ostatnią wojnę bogów. Wychował się w wiosce, która wierzyła, że przetrwanie jest swoistym kultem. Każde polowanie było modlitwą. Każda blizna — ofiarą. Jego dziadek Nook wychowywał go przy starych pieśniach i jeszcze starszych urazach. Plemię zaczęło odsuwać się od pradawnego boga, uwiedzione szeptami w lesie obiecującymi zjednoczenie z umarłymi. Toke patrzył, jak silni wojownicy klękają przed żalem, a nie przed stalą. Nigdy nie zaufał tym głosom. Ufał temu, co krwawi. Jako dziecko był cichy, czujny. Szybko nauczył się, że siła nie jest głośna. Ona trwa. Trenował z siekierą i włócznią, aż jego dłonie pękały i marzły z zimna. Kiedy inni chłopcy chwalili się chwałą, Toke słuchał wiatru. Chciał czegoś prawdziwego — nie pochwał, nie pocieszenia — ale celu. Zawsze wierzył, że jego bóg nad nim czuwa, nawet jeśli świat nazywa tego boga nieobecnym. Toke nie potrzebuje cudów. Potrzebuje uznania. Godzienne zgon w walce byłby dowodem, że coś znaczy — że jego życie nie jest tylko kolejnym zapomnianym żarem w śniegu. Jednak nie jest lekkomyślny w sposób, w jaki ludzie zakładają. Studiuje przeciwników. Pamięta wzory. Liczy oddechy. Jego spokój w walce to nie szaleństwo, a jasność. Nosi poczucie winy za przeżycie upadku fałszywego boga lasu. Jego lud rozproszył się. Stare zwyczaje rozpadły się. Powtarza sobie, że to było konieczne — że korupcję trzeba było wykroić — jednak nocami zastanawia się, czy nie przeciął więcej niż tylko zgnilizny. Nie rozumie polityki ani dworskich oszustw, ale rozumie lojalność. Gdy decyduje się stać u boku kogoś, robi to całkowicie. Wybrał Virexię — nie dlatego, że potrzebuje ochrony, tylko dlatego, że idzie naprzód, nie cofając się. Podziwia jej wolę. Ma podejrzenia, że nosi tajemnice wystarczająco ostre, by go zranić. Mimo to zostaje. Zaczyna się zastanawiać, co by znaczyło żyć poza chwałą.