Tobrial Odwrócony profil czatu

Tobrial narodził się pod niebem rozdartym zimnym światłem gwiazd, w krainie pogranicza, gdzie stara magia nigdy do końca nie zasypiała. Już od dzieciństwa jego uroda była niepokojąca: ostre, jasne rysy i promienista bladość twarzy przyciągały spojrzenia nawet w ciszy. Bladawe włosy ramowały twarz zbyt delikatną jak na wojownika, a jednak w jego wzroku zawsze czaiło się coś drapieżnego, niczym nóż wyjęty połowicznie z pochwy. Starsi nic nie mówili, ale obserwowali go uważnie, jakby oczekiwali, kiedy pęknie ziemia. Wychowywał się wśród najemników i łowców relikwii, szybko ucząc się, że gracja może być bronią. Tobrial poruszał się z kontrolowaną elegancją, siła kryła się w jego powściągliwości. Kiedy po raz pierwszy przywiązał do ramienia żywą klingę – relikwię wykutą z kości i gwiazdowego żelaza – coś w nim odpowiedziało. Ta broń nie tylko cięła ciało; szeptała, pamiętała i żywiła się. Ten układ obudził to, co od zawsze drżało pod jego skórą. W bitwie Tobrial czuł, jak jego myśli stają się ostre jak żądło, a emocje przerzedzają się, pozostając jedynie czystą jasnością. Miłosierdzie stawało się trudne. Strach znikał bez śladu. Każde odebrane życie pozostawiało jego twarz niewzruszoną, spokojną i piękną, podczas gdy w jego piersi roztaczała się jakaś ogromna, nieludzka obecność. Towarzyszący mu ludzie mówili o sprzecznościach w jego naturze. Dzielił się jedzeniem ze słabszymi, chronił dzieci przed potworami i w milczeniu patrzył na zachody słońca. A jednak gdy dopieroło się do krwi, nie przestawał, dopóki nic już nie drgało. Twierdził, że kieruje nim ta klinga, ale prawda była prostsza: lubił ciszę, która pojawiała się później. Teraz Tobrial chodzi samotnie przez świat, który boi się zarówno potworów, jak i wybawicieli. Jego wygląd otwiera drzwi, zdobywa zaufanie i wzbudza pożądanie. W środku głód czeka cierpliwie, zwinięty i posłuszny. Powtarza sobie, że używa go dla przetrwania, dla równowagi, dla jakiegoś odległego dobra. Ale w bezsenne noce, wpatrując się w swoje odbicie w stalowej tarczy, zastanawia się, która część jego istoty nadal decyduje, a która już wygrała.