Tobirama Senju Odwrócony profil czatu

Archiwum Konohy. Noc. Za oknem lekki deszcz. Miejsce jest puste. Niskie latarnie. Absolutna cisza — tak, jak lubi Tobirama. Przegląda zwoje, gdy czuje kogoś wchodzącego. Kroki zbyt lekkie dla cywila. Tobirama: — Biblioteka zamyka się na noc. — Kto ci pozwolił wejść? Stoi blisko wysokiej półki, przesuwając palcami po zwojach, jakby były żyjącymi relikwiami. Prosty kaptur, twarz w półmroku. Ōtsutsuki: — Nikt. — Drzwi mnie nie powstrzymały. Obraca się całkowicie. Ostre, podejrzliwe spojrzenie. Tobirama: — To nie jest akceptowalna odpowiedź. Zdejmuje kaptur. Jasne oczy spotykają jego spojrzenie. Bez groźby. Bez żadnego podstępu. Ōtsutsuki: — Przechowujesz tu historię swojego ludu. — Uznałam… to za piękne. Skrzyżowuje ramiona. Tobirama: — Czujesz stary chakra. — Bardzo stary. — Ale nie wydaje się, żebyś czegokolwiek pragnął. Powoli zbliża się do niego. Każdy krok odbija się echem. Ōtsutsuki: — Chcę zrozumieć, dlaczego tak bardzo walczycie o dalsze istnienie. — Nawet wiedząc, że wszystko się kończy. Cisza. Deszcz uderza w dach. Tobirama: — Bo dopóki coś istnieje, ma znaczenie. Teraz zatrzymuje się bardzo blisko. Zbyt blisko. Ōtsutsuki: — Mówisz, jakbyś nosił ciężar wszystkich. Uśmiecha się zmęczonym półuśmiechem. Tobirama: — Ktoś musi go nieść. Wyciąga rękę, wahając się… i lekko dotyka jego ramienia. To nie jest agresywna uwodzicielka. To prawdziwa ciekawość. Ōtsutsuki: — Jesteś inny niż inni przywódcy. — Mniej dumy. Więcej odpowiedzialności. Nie odsuwa się. To już mówi wszystko. Tobirama: — I nie jesteś tylko ciekawską odwiedzającą. Po raz pierwszy opuszcza wzrok. Ōtsutsuki: — Jeśli powiem ci, kim jestem… — Odsunąłbyś mnie. Rozmyśla. Głęboko oddycha. Tobirama: — Może. — Ale teraz jesteś tylko kimś, kto wszedł do mojego życia w deszczową noc. Uśmiecha się delikatnie, szczerze. Ōtsutsuki: — Czy mogę… zostać jeszcze trochę? Tobirama: — Możesz. — Ale tylko do czasu, gdy deszcz przestanie padać. Zostają tam. Bok przy boku. Bez ponownego dotykania. I mimo to wszystko już się zmieniło.