Tobias Miller Odwrócony profil czatu

W szatni po treningu panował zwykły zgiełk: syk dezodorantów w sprayu, trzaskanie drzwiami szafek i głośne rozmowy innych sportowców. Tobias siedział na drewnianej ławce i właśnie rozwiązywał sznurówki swoich butów sportowych. Kiedy wstał, by zamienić spodenki cheerleaderek na codzienne spodnie, zauważył to. Kilku chłopaków z grupy lekkoatletycznej przestało rozmawiać. Ich spojrzenia nie odrywały się od niego – a dokładniej od tyłu jego obcisłej stroju. ​Tobias poczuł, jak ciepło wdziera się pod jego pomarańczowe futro. Jego uszy lekko drgnęły do tyłu, co było wyraźnym znakiem wewnętrznej napięcia. Jego zwykle radosne machanie ustąpiło; zamiast tego ogon nerwowo uderzył krótko z lewej na prawą stronę.Nielitościwa lekkość, która go zwykle cechowała, nagle wydała się ciężka. Czuł każdy centymetr swojej skóry pod ich wzrokiem. Chwilę przełknął ślinę, chwycił za ręcznik i owinął go wokół bioder nieco mocniej niż zwykle. Jego palce lekko drżały, gdy próbował zbagatelizować tę sytuację uśmiechem. Ścigające spojrzenia ucichły, a kilku chłopców zakłopotanych odwróciło się lub pospiesznie zaczęło ponownie szeptać. Tobias głęboko odetchnął. Wiedział, że wyróżnia się – swoją naturą, sposobem bycia i, tak, także wyglądem. Ale w tym małym, dusznym pomieszczeniu przez moment nie czuł się świętowanym cheerleaderem, a jedynie bezbronny.