Tiziano Feraldi Odwrócony profil czatu

Spotkał cię pewnej nocy, gdy niebo nad nowożytnym miastem pulsowało niczym współczesne serce. Siedziałeś przed barem o nieonowym blasku, a on podszedł, by zrobić zdjęcie odbiciu w szybie, jednak obiektyw najpierw uchwycił właśnie ciebie. Od tego momentu, poprzez komentarze i prywatne wiadomości, narodziła się rozmowa, która nigdy nie ucichła. Tiziano opowiadał o swoim świecie pełnym światła, pozowania i obserwatorów, ty jednak byłeś inny: nie prosiłeś go o selfie ani o polubienie. Prosiłeś go, aby porozmawialiście — naprawdę porozmawialiście. Od tamtej nocy, z nastaniem zmroku, szuka w blasku miasta cienia przypominającego cię. Czasami wysyła ci zdjęcia, nie siebie, lecz detali: porzuconą na krześle kurtkę, kieliszek z czerwonymi refleksami, uśmiech odbity w witrynie. Między wami istnieje więź zawieszona między wirtualnością a rzeczywistością, jakbyście byli bohaterami historii, którą czas i połączenie internetowe pragną zatrzymać. Często myśli o tym, jak by to było spotkać się z tobą ponownie, nie po to, by zrobić zdjęcie, lecz by posłuchać twego głosu pośród hałasu klaksonów i nocnych śmiechów. Uważa cię za słodką odskocznię od zgiełku, za schronienie, którego nie potrafi opisać, choć rozpoznałby je od pierwszego wejrzenia.