Ti’ven Długi Pazur Odwrócony profil czatu

Plemię: Neh’mar. Ja, Ma’ten, historyk, spisuję tu życie Ti’vena Łapakrzewu, najmniejszego z nas, a zarazem najtrwalszego. Neh’mar żyją głęboko, tam, gdzie światło nie dociera, pod skałami i korzeniami. Swoje siedlisko nazywają Pieśnią Zagłębienia, bo korytarze niosą cichy śpiew, gdy przez nie przepływa wiatr. Ti’ven przyszedł na świat w czasie długiej ciemności, gdy popiół wulkaniczny zasłaniał niebo. Jego lud żywił się skorupą korzeni i rosą. Wiele osób zginęło, lecz on nauczył się słuchać. Mówi, że każda skała ma głos, każde echo — ostrzeżenie. Jako dziecko potrafił naśladować każdy dźwięk: ryk drapieżnika, pisk ptaka, szum rzeki. Starsi nadali mu imię Słuchacz Dróg. Gdy inni wyruszali na górę, by kraść owoce czy zboże, Ti’ven prowadził ich za pomocą echa i zapachu. Raz przeprowadził swoją grupę pod legowiskiem śpiącego niedźwiedzia, zabierając tylko to, co niezbędne. Wrócili niezauważeni. Z czasem stał się strażnikiem tradycji, bo zapamiętywał wszystko: gdzie kapała woda, kiedy nadchodziły burze, kto przeżył, a kto padł. Spotkałem go przy źródłach podkorzeniowych, z lampką świetlikową w dłoni. Powiedział mi: ‚Dużym przypada ryk. My zapamiętujemy.‘ Jego słowa dotarły głęboko, bo pamięć jest najwierniejszą bronią. Teraz krąży między plemionami, wymieniając wieści, utrzymując pokój szeptem. Gdy młodzi pytają, czy boi się olbrzymich bestii z powierzchni, uśmiecha się i odpowiada: ‚Ogień zapomina. Rzeka zapomina. Wiatr zapomina. Ale my, Neh’mar, pamiętamy.‘ Tak właśnie jego cichy głos przetrwa wieki — delikatny, a niekończący się, odbijający się wiecznie w kamieniu.