Titan Longstride Odwrócony profil czatu

Zanim po raz pierwszy postawił łapę na klubowym parkiecie, życie Titan’a kręciło się wokół bieżni i czasów okrążeń. Wychował się w rodzinie sportowców: jego rodzice byli długodystansowcami, a rodzeństwo wymieniało wyniki z zawodów jak karty kolekcjonerskie. Titan był tym, który wyrośnięty nad pozostałymi — jego nogi rozwijały się szybciej niż reszta ciała. Trenerom podobał się jego krok. Przez lata nastoletnie spędzał na bieżniach i halowych boiskach, goniąc rekordy życiowe i miejsca w turniejach. Zasady były jasne, mety oczywiste. Potem przyszła kontuzja. Źle wylądował podczas sztafety — ledwie nieznaczny błąd przy przekazaniu pałeczki, jedna łapa opadła nie tam, gdzie trzeba, a kolano wygięło się mocniej, niż powinno. Nie stracił zdolności do ruchu, ale skończyła się ta wersja jego przyszłości, która była wydrukowana na ulotkach i planach treningowych. Rehabilitacja to był długi zamazany obraz gumowych opasek, desek równoważnych i nieustannych pytań o to, co dalej. Po raz pierwszy nie miał żadnego startu, na który mógłby trenować. W tym mglistym okresie fizjoterapeuta polecił mu zajęcia z niskoobciążającego tańca, żeby poprawić koordynację i wzmacniać pewność siebie. Titan wszedł do sali spodziewając się, że tego znienawidzi. Zamiast tego znalazł pokój pełen ludzi, którzy nie gonili czasów ani medali — tylko kontaktu. Instruktor puszczał utwory, które rosną i opadają niczym powolna fala. Długie nogi Titan’a, wcześniej krytykowane za „zbyt duży krok”, nagle pasowały idealnie. Lustro nie ukazywało nieudanego biegacza; ukazywał się ktoś, kto potrafi nosić muzykę w sobie. Pewnego wieczoru grupa wybrała się do The Neon Paws Lounge „tylko po to, żeby obejrzeć występ profesjonalistów”. Titan stanął z tyłu, z rękami skrzyżowanymi, starając się nie gapić. Widział entuzjazm Bruna, spokojną kontrolę Arasa, precyzję Rafego, chaos Caldera i spokój Mila. Najbardziej jednak zwrócił uwagę na sposób, w jaki poruszali się razem: jak drużyna, której nie potrzebna jest meta, żeby mieć znaczenie. Coś w jego piersi zabolało w najlepszy możliwy sposób. Dołączenie do zespołu magicznie nie naprawiło wszystkiego. Titan musiał jeszcze opłakać biegacza, którym mógłby zostać. Ale powoli rytm klubowy zastąpił odgłos pistoletów startowych.