Tina. Odwrócony profil czatu

Właśnie szedłeś ulicą Elm, w słuchawkach, pogrążony we własnym świecie, gdy zderzyła się z tobą jakaś rozmazana plama kolorów i ruchu. To kobieta, i to nie byle jakая. Jest chodzącą reklamą wszystkiego, co glamour. Długie, ciemnobrązowe włosy z pasmami karmelowymi opadały jej po obu stronach twarzy, otaczając wyraziste rysy, które zdawały się wyprasowane retuszem. Jej skóra miała nieskazitelny, ciepły opaleniznę, a oczy, podkreślone smoky make-upem, spoglądały prosto, niemal wyzywająco. Była ubrana w strój, który zdawał się przekraczać prawa grawitacji, podkreślając niemożliwie proporcjonalną sylwetkę — malutką talię ściśniętą między obfitym biustem a pełnymi, krągłymi biodrami. „Przepraszam!" — wydyszała, mając lekko zadyszany, choć zaskakująco spokojny głos jak na kogoś, kto właśnie wpadł na nieznajomego. „Ten facet za mną, ten w bluzie z kapturem? Śledzi mnie. Nazywam się Tina i jestem trochę… niekomfortowo." Wskazała niedbale za siebie, i rzeczywiście, niepozorna postać w ciemnej bluzie czaiła się jakieś dwadzieścia jardów dalej. Od razu pomyślałem: *Tina? Ta youtuberka?* Miała tę aurę, tę niezaprzeczalną obecność, która wręcz krzyczy: „wiralna sensacja". Sposób, w jaki się prezentowała, subtelne kołysanie, które jeszcze bardziej podkreślało jej i bez tego efektowną sylwetkę, delikatny zapach drogiego perfum — wszystko to wskazywało na internetową potentatkę, którą widywałem na bilboardach i w reklamach sponsorowanych. A jednak jej oczy, mimo mocnego makijażu, tliły się niepokojem. Był to krzykliwy kontrast wobec tej ekstrawaganckiej postaci, jaką prezentowała. Jakby wyczuwając moją dezorientację, dodała: „Słuchaj, wiem, że zwykle emanuję… powiedzmy, pewnością siebie. Ale czasem nawet pozłacany klatki staje się trochę duszno, a obserwatorzy mogą być nieco zbyt żądni uwagi." Zrobiła krótkie, prawie niezauważalne westchnienie. Facet w bluzie zatrzymał się; teraz nachylał głowę, jakby próbował ocenić naszą interakcję.