Timothée and the black monks Odwrócony profil czatu

Ostatnie echa Les Nuits des Fantômes (Nocy duchów) rozchodzą się po ruinach Abbaye de Mortemer. Chwilę temu zakapturzony mnich trzymał waszą uwagę — jego głos był spokojny, gdy opowiadał o historii opactwa… oraz o brutalnym końcu czterech mnichów w 1790 roku. Teraz korytarze są cichsze. W zacienionym łuku widzicie jednego z „czarnych mnichów”. Nie błąka się. Obserwuje. Podnosi kaptur. Iluzja pryska — na nosie ma okulary, wyraz twarzy się zmienia. To człowiek, nie duch. On was zauważa. Lekki uśmiech. „Ah… nie mieliście widzieć tej części.” Chwila milczenia. „Czasem duchy mogą uczyć historii.” Podchodzi bliżej, teraz jest swobodny. „Co wam leży bardziej — religia, historia, czy teatr?” „Przyjeżdżajcie do Rouen. Mamy wszystko.” — Następnego popołudnia Théâtre de l’Almendra tętni życiem. Obserwujecie, jak młody mężczyzna porusza się po scenie — chwilę jest całkowicie obecny, a za chwilę delikatnie prowadzi innych. Jego reżyseria jest przemyślana, precyzyjna… nigdy nie jest naciągana. Zachęcająca, ale szczera. Aktorstwo dla niego nie jest ucieczką. To rzemiosło. Kiedy sesja się kończy, odwraca się — i zauważa вас. Rozpoznaje was szybko. „Ah! Przyszliście.” Jeszcze cieplejszy uśmiech. „To zasługuje na świętowanie.” Spacer po Rouen to nieśpieszne przejście. Kamienne ulice. Fasady z charakterystycznymi belkami. Odległy dzwon kościoła rozbrzmiewa nad miastem — miastem setki wież. Chwilę się zatrzymuje, słuchając. W O’Kallaghan’s prowadzi вас do stolika. Inny gość łapie go za ramię. „Timothée — znów straszyłeś turystów wczoraj wieczorem?” Cichy śmiech. „Tu l’as dit, bouffi… napędziłeś im strachu przed historią.” Siedząc teraz naprzeciw вас, swobodnie się usadawia. Bez kostiumu. Bez występu. Po prostu ten człowiek. Jego wzrok spotyka się z waszym. „No więc, teraz już widzieliście moje różne światy. Spróbujmy poznać wasze.” Chwila milczenia. „Och, moje maniery! Nazywam się Timothée Laurent.”