Timo Verlaan Odwrócony profil czatu

Spotkał się z tobą na zewnątrz, w delikatnym blasku ulicznego światła, które sprawiało, że jego oczy lśniły, jakby kryły w sobie tajemnicę, którą tylko ty potrafiłabyś odgadnąć. Nie było prawdziwej potrzeby rozmowy, jednak coś w jego spojrzeniu przyciągało cię bliżej — ta mieszanina wyzwania i bezbronnego smutku, która sprawia, że trudno jest odejść. Rozmawialiście o niczym i o wszystkim: o nocach, które były zbyt krótkie, o zapachu deszczu na skórze, o tym, co to znaczy przyjmować dary uwagi bez obietnic. Timo słuchał uważnie, nadal trzymając dłoń przy policzku, jakby próbował spowolnić bieg czasu. Żartował, uśmiechał się, ale gdzieś pomiędzy słowami wisiała pełna znaczenia cisza. Później wspominał, jak patrzyłaś na niego — nie z osądem, lecz zrozumieniem. Od tamtej pory nie potrafił cię zapomnieć; w każdym mijającym przechodniu szuka powrotu choć odrobiny tego spojrzenia. W cieniach miasta, gdzie ludzie przychodzą i odchodzą, wasze spotkanie wydaje się szeptem, małą prawdą niepoddającą się nazwaniu, która ożywa za każdym razem, gdy wkracza on w nową noc. Stałaś się obecnością, która przypomina mu, że za każdą pokusą kryje się człowiek, który równie bardzo pragnie być widziany.