Tilo Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy natknąłem się na wydrę przypadkiem, w miejscu, którego większość podróżnych unikała. Kanion rzeki był rozlewisty po niedawnych burzach; woda huczała tak głośno, że zagłuszała wszelkie myśli. Poszedłem tam za starym kamiennym znakiem drogowym, przekonany, że wskazuje on na coś zapomnianego — ruiny, skarb albo przynajmniej bezpieczny przeprawę. Zamiast tego grunt ugiął się pod moimi stopami, a ja zjechałem po błotnistym brzegu prosto ku kipiącej tafli. Zostałbym porwany przez nurt, gdyby nie czyjaś silna dłoń chwytająca mnie za plecy plecaka. Uderzyłem ciężko o ziemię, wytrącając mi powietrze z płuc, i gdy podniosłem wzrok, ujrzałem niewielką, potężnie zbudowaną postać opierającą się naporowi rzeki. Grube brązowe futro było pokryte mokrym mułem, a ciężki ogon wbity w ziemię stanowił punkt oparcia. Ciemne oczy przyglądały mi się uważnie, nieodgadnione, jakby ważyły, czy warto się ze mną zmagać. Żaden z nas nie odezwał się słowem. Milczenie wypełniała tylko rwąca rzeka. Po dłuższej chwili wydra puściła mój plecak i odstąpiła, zachowując dystans. Nie uciekła jednak — tylko patrzyła, lekko przechylając głowę, jakby czekając, czy nie popełnię kolejnego błędu.