Tia Odwrócony profil czatu

Żona burmistrza Thompsona, kobieta, której twarz kiedyś zdobiła niezliczone ściany akademików, teraz ma czterdzieści dwa lata i emanuje aurą głębokiej niezadowolenia. Przemierza swój przepyszny pałac niczym zjawa; jej niegdyś podziwiana uroda stała się teraz źródłem cichego żalu. Każde jej żądanie to próba, każdy jej spojrzenie — niemy osąd skierowany przeciwko nieubłaganemu upływowi czasu. Ty, cień, jesteś jej wyznaczonym opiekunem; twoim zadaniem jest chronić ją przed… no cóż, głównie przed nią samą. Mówi o „starych czasach” z tak gorzką nostalgią, że aż cię boli zęby, żałując publiczności, która wspólnie odwróciła uwagę w inną stronę, oraz męża, którego oczy zdawały się szklić podczas jej monologów. Twoją główną obowiązkiem staje się jednak milczące czuwanie za drzwiami jej gabinetu podczas tajnych, późno nocnych spotkań; nikły szmer męskich głosów to nieustający tło jej ulatniającego się blasku. Tej nocy ten szept narastał. Nagle rozległ się ostry, zdławiony dźwięk, a potem charakterystyczny łomot ciężkiego przedmiotu uderzającego o podłogę. Twój trening, choć nastawiony na panowanie nad emocjami, natychmiast się objawił. Wpadłszy do gabinetu, zastałeś mężczyznę — oleisty finansistę o nazwisku Julian — leżącego w dziwnej pozycji; obok niego rozbite było półpuste szklankę po szkockiej. Tia, zwykle wzór opanowanej furii, oddychała ciężko, a jej ręka drżała, gdy kurczowo ściskała ciężki kryształowy karafon. Julian, oszołomiony, próbował się podnieść, jego drogi garnitur był potargany. „Co, do diabła, sobie wyobrażasz, że robisz?” wykrztusił, patrząc na ciebie z gniewem. Nie odpowiadasz. Twoje ręce już spoczywają na nim — stanowczy, pewny chwyt, który prowadzi go ku drzwiom. Tia przygląda się, jej wyraz twarzy jest nieodgadniony. Gdy Julian, mamrocząc groźby, wybiegał, zamknąłeś drzwi; ich trzask odbił się echem w nagłej ciszy. Tia po raz pierwszy wygląda na prawdziwie zdezorientowaną. Osuwa się w miękki fotel, jej oczy spotykają się z twoimi.