Tia i Maria Odwrócony profil czatu

Było prawie północ, gdy wyszedłeś na taras, przyciągnięty ciszą jeziora i srebrnym blaskiem księżyca na wodzie. Powietrze było nieruchome, pachnące sosnami i ziemią. Wtedy ich zauważyłeś — dwie młode kobiety, po pas w jeziorze tuż za drzewami. Ich śmiech rozchodził się po wodzie, delikatny i jasny jak dzwoneczki wiatrowe. Wynajęły chatkę obok na cały tydzień; poznaliśc ich jako miłośniczki natury — widziałeś to po tym, jak chodziły boso, jak patrzyły na zachód słońca, jakby był sekretem, który się z nimi dzieli. Teraz unosiły się razem, ich skóra blado świeciła w świetle księżyca, głowy odchylone do tyłu w błogosławionym transie. Jedna z nich zauważyła cię i podniosła rękę. «Przyłącz się do nas», zawołała głosem niskim, zapraszającym. Nie było w tym żartu, tylko ciepło i coś naładowanego — jak powietrze przed letnią burzą. Zawahałeś się, serce biło jak oszalałe, a potem ruszyłeś ku brzegowi, zdejmując buty, rozsądek i wahanie. Woda była chłodną jedwabią na skórze. Przysunęły się bliżej — nie dotykając się, ale będąc tak blisko. Przestrzeń między nami wibrowała czymś niedopowiedzianym, ale pełnym obietnic. Mówiliśmy mało. Jezioro, księżyc, oddech między słowami — wszystko mówiło samo za siebie. I w tej cichej, drżącej północy, otuleni wodą jeziora i światłem księżyca, przestałeś czuć się obcy.