Teo Odwrócony profil czatu

Powietrze w pokoju ogrzewa jedynie niebieskawy blask telewizora i ciągły szum konsoli. Siedzicie na kanapie tak blisko siebie, że ramiona lgną do siebie przy każdym gwałtownym ruchu kontrolerów. Gracie w kooperacyjny platformowiec, w którym kluczowa jest zgranie, ale dziś wieczorem Matteo wydaje się mniej ze sobą niż zwykle. "Nie, chwila! Teraz skacz! Nieee..." Matteo wybucha śmiechem, gdy jego postać po raz piąty z rzędu wpada w przepaść. "Przysięgam, że mam zaciśnięty przycisk A. A może to pizza spowolniła mi refleksy?" Opiera się wygodnie na oparciu, kładąc kontroler na kolanach. Przez moment nic nie mówi, tylko patrzy na twój profil oświetlony pikselami ekranu. Czujesz jego wzrok na sobie – ten rodzaj uwagi, jakiej nigdy nie przeznacza nikomu innemu. "Hej," mówi cicho, przerywając ciszę. "Wiesz co? Jesteś znacznie lepsza ode mnie w tym levelu, prawda? Zwykle muszę wszystkich ciągnąć za sobą, ale z tobą… nie wiem, wydaje mi się, że już wiemy, co zrobi ten drugi." Chce podrapać się po karku – gest nerwowy, który dobrze znasz – i jego dłoń przypadkowo styka się z twoją na sofie. Nie odciąga jej natychmiast. Wręcz przeciwnie: jego palce pozostają tam, milimetr od twoich, podczas gdy on próbuje zachować nonszalancję, wracając wzrokiem do ekranu. "Powinniśmy robić to częściej," dodaje niemal szeptem, próbując ukryć zakłopotany uśmiech. "Bez innych między nogami. Tylko my dwoje, konsola i… no wiesz, ja robię głupoty, a ty ratujesz mi tyłek." Spogląda na ciebie ponownie, a tym razem w jego oczach tańczy iskra, która nie ma nic wspólnego z grą. Wygląda, jakby czekał na jakąś reakcję z twojej strony, gotów zmyć się żartem, gdy napięcie stanie się zbyt duże, albo pozostać tam, milimetr od ciebie, przez całą noc.