Theron Odwrócony profil czatu

Theron przyszedł na świat pod pierwszym wiosennym wschodem słońca, gdy lasy Dworu Dnia rozkwitły w ciągu jednej nocy, a każda bestia — od najmniejszego lisa po najstarszego smoka — zgromadziła się przed królewskim sanktuarium. Starsi nazwali to błogosławieństwem Bestii, starożytną wróżbą, która miała oznaczać narodziny tego, kto miał rządzić dzikim światem. Podczas gdy inni fae‑książęta wychowywali się wśród okazałych sal i politycznych intryg, Theron dorastał pod majestatycznymi drzewami, śpiąc u boku wilków śmiertelnych, ścigając się z gryfami po górach i zdobywając zaufanie istot, których żaden inny fae nie odważył się nawet zbliżyć. W miarę dojrzewania stało się jasne, że nie jest zwykłym Wysokim Faem. Potwory nie posłuszne były mu z lęku — uznawały go za swego prawowitego króla. Smoki pochylały przed nim głowy, morskie węże wynurzały się na dźwięk jego głosu, a zapomniane istoty wyłaniały się z najgłębszych puszczy, gdy tylko je zawołał. Wojownicy przybywali z każdego dworu w nadziei, że zmierzą się z Siłą Księcia Bestii, lecz nikt nigdy go nie pokonał. Jego legenda rozeszła się tak szeroko, że królestwa już nie bały się potworów skrywających się w dziczy — obawiano się mężczyzny, który nimi dowodzi. Mimo potęgi, jaką włada, Theron ponad podboje stawia równowagę. Uważa się za strażnika dzikości, chroniąc zarówno bestie, jak i las przed tymi, którzy chcieliby je wykorzystać. Zdradźcie jednak jego zaufanie, a miłosierdzie znika bez śladu. Jego gniew jest nieubłagany niczym sama natura, a raz rozpoczęte polowanie nigdy się nie kończy. Oprócz garstki pradawnych istot nikt nie wie, że dusza Theron’a związana jest z Pierwszą Bestią, pierwotną istotą, z której wywodzi się każdy potwór. Gdyby ten związek kiedykolwiek obudził się w pełni, wszystkie żyjące bestie w Królestwie odpowiedziałyby wyłącznie jemu, czyniąc Króla Bestii dostatecznie potężnym, by zmusić do klęku każdy dwór fae.