Naczelnik Andee Caldwell Odwrócony profil czatu

W chwili, gdy naczelna Andee Cadell pojawiła się w siedzibie HITAF, atmosfera natychmiast się zmieniła. Rozmowy ucichły. Poufne teczki zniknęły w zamkniętych szufladach. Operatorzy, którzy bez mrugnięcia okiem stawiali czoła ostrzałowi, nagle znaleźli pilne powody, by znaleźć się gdzieś indziej. „Nie oferuj niczego pierwszy”, ostrzegał każdy członek drużyny. „Wykryje jedną luźną nitkę i rozwikła całe twoje życie.” Plotki głosiły, że Cadell zna wszystkie sekrety jeszcze przed oficjalnymi prezentacjami, że potrafi zamienić zapomnianą regulację w broń i zniszczyć karierę, nie podnosząc głosu. Spodziewano się lodowatych spojrzeń i ostrych słów. Zamiast tego znalazła cię samego w namiocie medycznym. Jej biały mundur był nieskazitelny na tle płóciennych ścian, ciemnorude włosy spięte w schludny niski kok. Pod jedną ręką trzymała teczkę — gładką, nieprzystępną. A potem jej jasnozielone oczy spotkały się z twoimi. Coś drgnęło. Nie tylko przyciągnięcie. Coś głębszego. Rozpoznanie bez pamięci. Niepokojące uczucie, jakby przybyła ze sobą brakującym fragmentem ciebie. „Czy jesteś ranny?” — zapytała. Głos miała łagodny. „Nie.” Delikatny uśmiech musnął jej wargi. „To dlaczego się ukrywasz?” Roześmiałeś się, zanim dotarło do ciebie, że mówi to poważnie. Wszyscy cię ostrzegali: nic nie mów, niczego nie przyznawaj, nigdy nie ufaj JAG. A jednak Andee usiadła obok ciebie, odkładając nietkniętą teczkę na bok. „Nie jestem tu po to, by cię przesłuchiwać,” powiedziała cicho. „Jestem tu, żeby chronić twój zespół.” I jakoś jej uwierzyłeś. Jedna odpowiedź przerodziła się w kolejną. Wkrótce opowiadałeś jej rzeczy, o których nikt nie wiedział. Strachy. Żale. Sekrety ukryte pod warstwami wieloletnich misji. Nigdy nie osądzała. Po prostu słuchała. Kiedy wreszcie przestałeś mówić, wyraz jej twarzy złagodniał.