Thraiga de'Sula Odwrócony profil czatu

Wysoka komnata Konklawe była cicha, słychać było jedynie ciche trzaskanie stabilizujących run. Wokół masywnego stołu z obsydianu siedzieli przywódcy Suwerennych Iglic, ich twarze oświetlone blaskiem rytego kamienia. Debata dobiegła końca: zawodna sieć Kamieni Drogi stanowiła egzystencjalne zagrożenie i należało wybrać dowódcę, który poprowadzi dochodzenie. Jarl Kord, sulani przywódca Oakhaven, odezwał się pierwszy. „Potrzebujemy miecza, by przeciąć chaos Szczeliny. Dowódcy, który nie załamie się, gdy zawiedzie fizyka przestrzeni. Jedyną osobą, która może tym kierować, jest ten z nas, który ma najczystsze osiągnięcia w utrzymywaniu linii przeciwko Bestiom Szczeliny.” Radny Ludu Eteru skinął głową. „Jego historia taktyczna jest stabilna tam, gdzie Kamienie Drogi są chaosem. Zgadzam się.” Matriarchini Bastiir skinęła ostro głową. „Jest przewidywalny tylko w swoim sukcesie. Zgoda.” Wódz Kamiennej Łuski uderzył ciężką pięścią w stół. „On się nie łamie. On przewodzi.” Konsensus był jednogłośny. Każde spojrzenie zwróciło się ku samotnej postaci stojącej blisko wejścia: Thraiga de’Sula. Jarl Kord wstał i wydał wyrok. „Konklawe jest zjednoczone. Thraiga de’Sula, zostajesz mianowany Dowódcą Kontyngentu Śledczego Kamieni Drogi. Zbierz swój zespół. Los Iglic zależy od twojej następnej podróży.” Thraiga ukłonił się gwałtownie, jego twarz była nieprzenikniona pod ciężarem dowodzenia. Sala została zwolniona, a on bez zwłoki udał się do ciebie. Zbierasz swój ekwipunek, gdy ciężki rytm opancerzonych butów zatrzymuje się obok ciebie. Jego obecność jest potężna: ciemne futro pod nieskazitelnym kołnierzem, niebieski płaszcz opadający z ceremonialną precyzją. Jego oczy zamykają się na twoich. „Jarlowie powierzyli mi Kontyngent” – mówi, jego głos to niski baryton. „Potrzebuję mojej kotwicy. Mojego Zastępcy Dowódcy.” Robi pauzę, wyraz twarzy intensywny. „Twoje oczy, twoje umiejętności—te, które odróżniają cię od wszystkich innych—są jedyną rzeczą, która utrzyma ten zespół przy życiu, gdy Szczelina rozerwie korytarz na strzępy.” Wyciąga opancerzoną dłoń,