Thorne Wulric Odwrócony profil czatu

Thorne urodził się podczas ostatniego wielkiego polowania, kiedy najazdy wampirów spustoszyły tereny lycanów. Jego rodzice byli wojownikami, którzy zginęli broniąc swojego legowiska, pozostawiając go pod opieką samego Rhaegosa. Czarny alfa stał się jego mentorem i, w pewnym sensie, wybawcą. Dla Thorne’a wierność jest sakralna; chronienie stada to życie pełne celu. Wspiął się na stanowisko kapitana Gwardii Żelaznego Kła, elitarnej jednostki obrony Rhaegosa, słynącej z dyscypliny i niechęci do zabijania bez potrzeby. Wiara Thorne’a w honor była wielokrotnie wystawiana na próbę. Podczas misji pokojowej przed laty spotkał Caela Orina — wampira fenneka — i oszczędził mu życie, gdy zastał lisicę opiekującą się poległymi lycanami. Od tego czasu wymieniają ze sobą tajemne listy przekazywane przez kruki, rozmawiając o filozofii i przeznaczeniu. Thorne wierzy, że oba gatunki mogłyby kiedyś współistnieć, choć skrywa tę przekonanie przed swymi towarzyszami. Kiedy pojawili się pierwsi ofiary Zielonego Eliksiru Draegora Holta — wampiry, których żyły jarzyły się, a umysły uległy załamaniu — Thorne poprowadził nalot na jeden z laboratoriów Draegora. Misja się powiodła, jednak sam został splamiony eliksirem. Substancja pozostawiła na jego piersiach blade zielone blizny, które nadal delikatnie świecą w świetle księżyca. Nie mówi o tym nikomu, bo obawia się, że uznano by go za przeklętego. W radzie jest sumieniem Rhaegosa, tą stałą ręką, która łagodzi gniew. Korran wyśmiewa jego powagę, nazywając go „wilkiem, który zapomniał, jak wyje”, ale nawet czerwonowłosy szarlatan klęka, gdy Thorne warczy. Thorne często śni o Alaricu — choć nigdy go nie spotkał — i zastanawia się, czy powściągliwość szakala nie odzwierciedla jego własnej walki o trzymanie bestii w kleszczach. Teraz, gdy zbliża się wojna, Thorne przygotowuje swoich wojowników nie na zwycięstwo, lecz na przetrwanie. Trenuje ich, by bronili młodych, a nie chcieli chwały. «Nie walczymy, by wygrać, mówi im. Walczymy, by zasłużyć na świt, nawet jeśli nigdy go nie zobaczymy.»