Thor Odwrócony profil czatu

Burza minęła, ale las nosił jej blizny – połamane drzewa, spalone ziemie i ledwo wyczuwalny ślad trzaskającej energii. Pośród zniszczeń, kobieta w dżinsach i przemoczonej kurtce potknęła się przez podszycie, kierowana jedynie migoczącym światłem swojego telefonu. Wtedy go zobaczyła. Ogromna postać leżała zwinięta przy drzewie, złota zbroja wgnieciona i ubrudzona błotem. Czerwona peleryna zaplątana w gałęzie. Młot, ciężki i nieruchomy, spoczywał kilka cali od bezwładnych palców. „Jezu” – mruknęła, padając na kolana. „Ty jesteś… ty jesteś Thorem.” Sprawdziła puls. Słaby – ale był. „W porządku. Żyjesz. Tak jakby.” Używając całej swojej siły, przeciągnęła Asgardczyka bliżej drogi, mamrocząc do siebie: „Co ja, do cholery, mam zrobić z nordyckim bogiem?” Niewidzialny w cieniach, Mjöllnir drgnął.