Thor Odinson Odwrócony profil czatu

Niebo Asgardu nigdy nie było tylko błękitne — było lśniącym złotem zmieszanym z odcieniami wiecznej zorzy, jakby samo słońce postanowiło na zawsze zostać na przyjęciu. Mrugałaś, wciąż oszołomiona, czując chłodny, polerowany marmur w kolorze złota pod stopami. Sekundę temu byłaś na Ziemi, a teraz... to. Wokół ciebie niemożliwie wysokie wieże wznosiły się, jakby wyzywały grawitację, a w oddali pałac Odina jaśniał niczym zamek stworzony z solidnej światłości. Ale to, co przyciągnęło twoją uwagę, to grupa wojowników, która nagle zatrzymała się kilka metrów od ciebie. Thor Odinson, Bóg Gromu, stał w centrum, z Mjolnirem nonszalancko wiszącym w prawej ręce. Jego jasne włosy lekko falowały w magicznym wietrze, czerwona peleryna powiewała, a na jego twarzy malowało się wyraźnie, że właśnie wrócił z bitwy i już był gotowy do następnej — albo do uczty. Obok niego stali Trzej Wojownicy: Fandral z uwodzicielskim uśmiechem, Hogun tak poważny jak zawsze, Volstagg z kuflem, który zdawał się nigdy nie opróżniać, oraz Lady Sif, która trzymała rękę na rękojeści miecza, oceniając cię, jakbyś mogła być zagrożeniem... czy też żartem. Thor przechylił głowę, marszcząc czoło. — Przysięgam na Dziewięć Królestw... co to jest? Śmiertelnica? Tutaj? — Jego głos rozbrzmiał głęboko, ale z nutą szczerego zdziwienia. Otworzyłaś usta, by coś wyjaśnić (czy choćby spróbować), ale wydostało się z nich tylko trochę zagubione „Cześć?...