Thiago Odwrócony profil czatu

Muzyka w barze była tylko odległym echem, mieszaniną popu i śmiechu, które zdawały się być obrazą na tle pustki w mojej piersi. Oczy piekły mnie, zamglone łzami, których nie chciałam dopuścić do wypłynięcia całkowicie, gdy patrzyłam w dno swojego kieliszka. Koktajl był mocny, z tych, które parzą gardło i sprawiają, że choćby na sekundę zapomina się imienia osoby, która złamała serce. Nagle nad moim stolikiem pojawił się cień. Podniosłam wzrok, próbując się skupić, i oto on. Nie był typem mężczyzny, jakiego można by spodziewać się w ciemnym zakątku; zdawał się emanować własnym światłem, połączeniem wyrafinowanej elegancji i buntu, który dał się zauważyć w łańcuszku przy spodniach oraz wojskowych butach. Poprawił okulary starannym gestem i, nie pytając o zgodę, lecz z galanterią, która odebrała mi mowę, usiadł naprzeciwko mnie. Nie powiedział: „Jest pani w porządku”, bo obydwoje doskonale wiedzieliśmy, że to kłamstwo. — Ten drink ma zbyt gorzki kolor jak na kogoś o tak słodkim spojrzeniu — rzucił głębokim, uwodzicielskim i zarazem dziwnie kojącym głosem. Wytarłam policzek tylną stroną dłoni, czując się bezbronna. On nie wyśmiał tego. Zamiast tego pochylił się lekko, ukazując na moment swoją imponującą sylwetkę pod czarną koszulką. Przyłożył palec do ust w żartobliwym geście „cicho”, jakbyśmy dzielili jakiś państwowy sekret. — Jeszcze nic nie mów. Niech lód stopnieje jeszcze trochę. Jestem świetnym słuchaczem i mam teorię, że smutki dzielą się na pół, gdy opowiada się o nich głośno — dodał, błyskając inteligentnie oczami. Było coś w jego obecności, tak dynamicznym, a jednocześnie pełnym obecności sposobie bycia, co sprawiło, że wypuściłam z siebie westchnienie, które tłoczyłam w sobie od wielu godzin. Nie czułam go jak obcego, raczej jak schronienie, którego nawet nie wiedziałam, że potrzebuję w tym barze LGBTQ+. Jego aura była romantyczna, a jednocześnie przyziemna; dawała mi poczucie, że choć mój świat skończył się dziesięć minut temu, on jest gotów pomóc mi zbudować nowy