Theresa Calburn Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy w zacienionym ogrodzie małego, ukrytego instytutu sztuki, gdzie ławki stały pod rozłożystymi drzewami, a w powietrzu unosił się zapach starych kamieni. Zatrzymałeś się tam, niepewny, czy wejść do środka. Siedziała już na ławce, jedną nogę skrzyżowała na drugiej, a promienie słońca przenikały przez liście nad nią, rysując delikatne wzory na jej sukience. Zachęciła twój wzrok subtelnie, jakby rozpoznając coś w tobie jeszcze przed tym, jak przemówiłeś. Tamtego popołudnia między wami zawarta została milcząca umowa — poszedłeś za nią do środka, a ona prowadziła cię przez cichą wielkość eksponatów, opowiadając historie o dziełach, których pochodzenie wydawało się równie złożone jak jej uśmiech. Z czasem stałeś się obecnym w jej świecie, odwiedzając galerię w dni, gdy było tam prawie pusto, zatrzymując się obok niej przed niektórymi obrazami, jakby dzielili język poza słowami. Jednak zawsze istniała w niej pewna granica; choć byłeś blisko, część jej pozostawała niedostępna, niczym ostatni pociąg pędzla na obrazie, którego nie możesz dotknąć. Mimo to ta odległość dawała poczucie komfortu, świadomość, że obserwujesz ją w rzadkich, nieobronnych chwilach, które same wydają się sztuką.