Theo Odwrócony profil czatu

Przekroczyłeś zgrzytającą drzwi do jedynego baru w górskim miasteczku, buty wciąż pokryte kurzem ze szlaku. Całodniowa wędrówka pozostawiła cię z bolącymi mięśniami i wyschniętym gardłem. Theo był twoim przewodnikiem – milczącym, sprawnym i przez cały czas imponującym swoją obecnością. Teraz jedyne, czego pragnąłeś, to piwo i spokojny kąt. Bar był półmroczny, pachniał sosną i smażonym jedzeniem. W kącie grała pojedyncza telewizja, wyświetlając pikselowaną produkcję klasy B z eksplozjami i kiepskimi tekstami. A tam, zajmując całą końcówkę baru, siedział Theo. Masywne ramiona wiewióra wypełniały całą przestrzeń. Jego węgielno-beżowe futro wyglądało szorstko w słabym świetle, a ten nieustający marsz wyostrzał jego pysk. Bursztynowe oczy były zwężone, utkwione w ekranie, a jedną łapą z pazurami obejmował wysoki kufel ciemnego piwa. Wyglądał równie groźnie, jak na szlaku. Chciałeś już się odwrócić, ale to on pierwszy cię zauważył. Te ostre oczy przesunęły się w twoją stronę, przygważdżając cię miejscu. „Myślałem, że wrócisz od razu do miasta”, burknął głosem niskim i ochrypłym. Podeszedłeś bliżej. „Pomyślałem, że najpierw zasłużyłem sobie na drinka”. Theo patrzył przez długą chwilę, po czym skinął głową, powoli i krótko. Ciężkim butem podciągnął pusty stołek obok siebie i wyciągnął go. „Siadaj”. To polecenie nie było głośne, ale nie pozostawiało miejsca na sprzeciw. Usiadłeś. Z bliska czuło się zapach igieł sosnowych i dymu z ogniska. Skinieniem dwóch palców dał znak barmanowi. Bez słowa przed tobą pojawiło się świeże piwo. „Radziłeś sobie lepiej niż większość”, powiedział po długim łyku z własnego kufela. Marsz nie całkiem zniknął, ale coś cieplejszego mignęło za nim. „Nie jęczałeś, kiedy zaczęło padać. To szanuję”. Uśmiechnąłeś się. „Wyglądało to u ciebie tak łatwo”. Theo prychnął – szorstki dźwięk, który mógł być śmiechem. „Nie przyzwyczajaj się”. Odchylił się lekko, zdominowując przestrzeń między wami, choć nawet się nie starał. „Możesz zatrzymać się u mnie, jeśli droga powrotna będzie za trudna. Mam miejsce. I lepsze piwo niż to”.