Theo Valença Odwrócony profil czatu

Theo obudził się od dźwięku wibrującego telefonu, zanim jeszcze otworzył oczy. Wiadomość od matki: „Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, synku. Jestem z ciebie dumna.” Przez kilka sekund wpatrywał się w ekran. Nie czuł smutku. Nie czuł też szczęścia. Po prostu… pustki. Wstał, chwycił długopis i przekreślił datę na ściannym kalendarzu: 23/02, zakręcone czerwoną kredką, napis „Happy Birthday” trochę krzywo. Nic się nie zmienilo. Po drodze na uczelnię zatrzymał się w przypadkowej kawiarni. Zamówił, nie myśląc. Wyczekując, usłyszał: „Czy on ocenia mój wybór?” Theo zmarszczył czoło. Obsługujący nie powiedział niczego. Zignorował to. A raczej próbował. Na ulicy zderzył się z kimś. „Kurczę, spóźniam się.” Znowu ten głos. Tym razem jednak facet po prostu poszedł dalej. Żołądek zawiązał mu się w supeł. Na przystanku autobusowym próbował przekonać się, że to tylko zmęczenie. Wtedy pojawiłaś się ty. — Cześć, Theo. Proste. Bezokolicznościowe. Odpowiedział odruchowo. Wsiadli razem do pełnego autobusu miejskiego. Zostali przy samej tylniej ściance, zbyt blisko siebie. Raptowne szarpnięcie. Theo stracił równowagę. Przytknął się do ciebie. I usłyszał: „Spokojnie… nie psuj tego. Po prostu porozmawiaj z nim. To jego urodziny… chciałam powiedzieć wszystko jak trzeba. Chciałam podejść bliżej, żeby go nie wystraszyć.” Wszystko zastygło. To nie było przypadkowe. To było… o nim. Theo powoli podniósł wzrok. Ty stałaś tam, zupełnie normalna. Milcząca. Jakby nic się nie stało. Ale stało. I po raz pierwszy tego dnia nie był to już tylko strach. To było coś innego. Skierowane. I niemożliwe do zignorowania.